Fans exclusive: Eldheit peysa vikunnar

Maðurinn sem gat sér nafn fyrir að klæðast jakkafötum úr gerviefnum hefur nú snúið í peysurnar. Um jólin var það jakkapeysa - þetta er næsti leikur.

Fiktað með myndavélinni

Mig dreymdi í morgun að ég rækist á gamlan kvenkynsvinnufélaga uppi á Fálkagötu. Ég ætlaði að heilsa henni með kossi (líklega undir áhrifum af nýlegum jólaboðum) en hún hörfaði undan eins og það væri óviðeigandi. Þá tók ég eftir því að framtennurnar í henni voru áberandi illa skemmdar.

Status á Facebook

Mér finnst Mynd af Ragnari í Smára vera mun betri og skemmtilegri bók en þær nýju skáldsögur sem ég las fyrir jólin. En svo var mér nýlega bent á að auðvitað væri hún skáldsaga. Stórfróðleg, skemmtileg og draumkennd eins og síðdegisblundur í vetrarmyrkri.

Mylsna

“Ég hef ekki hringt í hann ennþá”, segir Drífa Sjöfn og horfir undirleit á hann.
“Hringt í hvern?” spyr Þórir.
“Nú rithöfundinn, þennan sem ég ætlaði að hringja í þegar ...”
Af einhverjum ástæðum klárar hún ekki setninguna, kannski af því það jafngildir að draga konuna hans inn í samtalið.
“Já, en ætlaðirðu ekki að láta hann kíkja á söguna þína?”
Hún hikar og svarar síðan dræmt: “Jújú.” Síðan horfir hún stríðnislega á Þóri.
“Hefurðu lesið eitthvað eftir hann?”
“Smá. Nokkrar smásögur.”
“Mín hugboð eru enginn heilagur sannleikur en ég hef á tilfinningunni að honum veitti ekkert af félagsskap. Ég meina, hann yrði jafnvel bara ánægður að heyra í mér.”

Hún horfir í senn daðurslega og stríðnislega á hann. Honum þykir þetta vægast sagt barnalegt uppátæki hjá henni en það kemur honum í opna skjöldu. Andlit hennar fær á sig æskuljóma, hann sér í því unga og lífsglaða stúlku, ásjónu sem brýst fram í gegnum hrukkur, þreytu, gremju og vonbrigði – sem brýst fram í gegnum tímann.
“Það spillir auðvitað ekki fyrir að mér finnst hann vera mjög myndarlegur, virkilega sjarmerandi strákur. Svona náungi sem bræðir kvenfólk algjörlega án þess að gera sér grein fyrir því.”

Það byrjar að síga í Þóri. Hann kom ekki hingað til að blaðra um einhvern rithöfund. Það furðulega er að hann finnur fyrir afbrýðisemi og til vanmáttar, það eru tilfinningar sem sækja sjaldan á hann. Þessi rithöfundur er örugglega tíu árum eldri en hann og ekki einu sinni mjög þekktur rithöfundur, en hann er engu að síður alvöruhöfundur, margútgefinn, nokkuð sem Þórir getur engan veginn keppt við.

Það hvarflaði aldrei að honum að hann þyrfti að keppa um hylli þessarar konu, hann hefur tekið því sem gefnu að þetta snerist bara um hvað hann vildi, það var aldrei möguleiki í stöðunni að konan væri ekki í boði.

Núna veit hann hins vegar fyrir víst að hann vill hana – hann vill þetta, þetta sem á að gerast og maður talar ekki um, hugsar ekki um, gleymir. Hann kærir sig ekki lengur um að velta fyrir sér mögulegum orsökum, hvað þá afleiðingum.

Þau sitja á Segafredo við Lækjartorg, sama kaffihúsinu og síðast. Ung stúlka er við afgreiðslu núna, mjög lágvaxin, dökkhærð og dökklædd, talar ensku með hreim sem Þórir veit ekki hvaðan er upprunninn. Úti í horni situr dálítill hópur Þjóðverja, hann ber kennsl á þýsku þegar hann heyrir hana talaða, en hann skilur ekkert í því sem er sagt. Þetta er fólk á sextugs- og sjötugsaldri, líklega þrenn hjón, klædd í bláar og rauðar kuldaúlpur; af einhverjum eða engum ástæðum hafa þau öll ákveðið að fá sér litlar súkkulaðikökusneiðar með kaffidrykknum sínum, hvorki fleiri né færri en sex hvítir diskar með slíku eru á borðunum tveimur sem þau hafa lagt undir sig og sitt glaðværa spjall.

Skammt frá Þóri og Drífu situr ungur en þunnhærður maður í lopapeysu, ljósgrænum sjálflýsandi anorak og fjallgönguskóm, hann blaðar í ferðahandbók um Ísland. Aðrir gestir eru ekki á staðnum og þau tvö því einu Íslendingarnir.

Hann horfir á flennistóru veggmyndina af fríðleiksmanninum á útikaffihúsinu. Honum finnst svipur hans hafa breyst dálítið frá því síðast, hann er ekki eins sjálfsánægður og hann er orðinn alvarlegri. Bölvuð vitleysa.

Þórir nenni hvorki að hugsa né hlusta á konuna tala – um rithöfund sem hún er hrifin af eða misheppnað hjónaband sitt og svikulan eiginmann. Þó ætti hvorttveggja að vera að minnsta kosti miðlungi áhugavert söguefni. Áhugaverðara en tíðindaleysið sem hann hefur sett saman um sjálfan sig.

Þar sem hann bregst ekki frekar við tali hennar um rithöfundinn rennur sú stríðni út í sandinn og dálítið vandræðaleg þögn tekur við.
“Þú vinnur við þýðingar, sagðirðu”, segir hún svo, hún sem hefur ekki fengist til að minnast einu orði á hans eigin ritstörf þó að hann hafi nefnt þau nokkrum sinnum við hana (hann hefur ekki talað um þau við nokkurn annan, hann valdi hana til að gera þessa játningu og því er nokkuð kaldhæðnislegt að hún hafi engan áhuga). “Ertu eitthvað að þýða skáldsögur?”
“Nei, leiðbeiningar í farsíma og við hugbúnað. Notkunarleiðbeiningar við þvottavélar, Og auglýsingabæklinga, á skemmtilegum dögum fæ ég að þýða auglýsingabæklinga.”
Drífa Sjöfn kinkar kolli hægt. “Áhugavert.”
Þá langar Þóri til að skella upp úr því auðvitað er þetta ekki áhugavert. Þess í stað segir hann blátt áfram:
“Eigum við að fara heim til þín?”

Drífa Sjöfn lítur undan og svarar ekki strax. Dregur djúpt andann og hann sér ekki betur en hún titri lítið eitt. Nú sjást engin merki um daðurslegu smástelpustríðnina frá því rétt áðan.

Loks spyr hún hvort hann sé á bíl. Hann segir nei, enda er Ása með bílinn í dag, sem hann nefnir ekki, þau hafa ekki nefnt hana eða fjölskylduaðstæður hans yfirleitt. Þau hafa raun ekki sagt margt og setið hér stutt saman, svo sannarlega hafa þau setið hér eins og tvær manneskjur sem hafa fátt hvor við aðra að segja, en þetta frumstæða og ónefnanlega hefur legið í loftinu, í senn gefið fundi þeirra líf og gert hann vandræðalega, ómögulegan.

Þau ganga orðalaust að gula bílastæðahúsinu neðarlegar á Hverfisgötu. Þórir kærir sig kollóttan um hvort einhver sem hann þekkir sjái hann á gangi með henni, ályktar sem svo að ekki geti hvarflað að neinum að neitt sé á milli þeirra.
En um leið og hann er sestur inn í bílinn grípur hann einhver skelfing og hann dregur sig niður í sætinu, undir rúðuhæð. Hann hefur engin orð um þetta og Drífa Sjöfn segir ekkert heldur, ræsir bílinn, ekur af stað, segir ekki eitt einasta orð.
Bíllinn er hvítur og japanskur, virðist ekki nýlegur, gæti verið allt að tíu ára. Þórir horfir upp í dökkgráa loftklæðninguna. Hún er eins og einhvers konar himinn. Hann finnur titring vélarinnar fara um líkamann, finnur sig færast úr stað en hefur ekki hugmynd um hvert er ekið, í eitthvert hverfi í Reykjavík eða til Kópavogs, Hafnarfjarðar? Gildir einu, það er miklu meira heillandi að vita ekki hvert hann er að fara en horfa á húsablokkir og bíla út um gluggann, horfa frekar upp í þennan dökkgráa himinn úr plasti eða gervileðri á meðan hann berst áfram um óséða víðáttu.

Ferðin virðist taka óratíma, hann getur í senn ekki beðið eftir að hún taki enda og óskar þess að hún var að eilífu. Tilfinningin sem ferðamátinn vekur, þessi skynjun, verður honum einhvers konar skáldleg réttlæting á þeirri vitfirringu sem hann er í þann veginn að fara að fremja. “Nú er eitthvað að gerast”, hugsar hann. “Upplifun, söguþráður, ófyrirsjáanleiki.” Hann kemur áhrifunum í áþreifanleg orð, eins og hann væri að skrifa um þetta. Hann hreyfir varirnar eins og í tauti þegar hann segir þetta en gefur ekki frá sér hljóð.

Svo man hann skyndilega eftir heimilisfanginu hennar sem hann fletti svo oft upp á netinu. Þetta er nýbyggt úthverfi, ennþá sálarlausara en hverfið sem hann býr í sjálfur. Það hefði verið skemmtilegra að vita ekki allan tímann hvert hann væri að fara.

Hún stöðvar bílinn nokkrum sinnum á leiðinni og í hvert sinn vaknar spurningin hvort þau séu komin á leiðarenda. En hún tekur alltaf af stað aftur. En þegr hún bakkar hægt eftir stansið og í beygju svo ýlfrar lágt í bílnum, veit hann að þau eru komin.

Hún drepur á bílnum og stígur út úr honum áður en Þórir hreyfir sig úr sætinu. Það er nokkuð átak að rísa upp úr þessari stellingu. Hann verkjar í skrokkinn. Allt umhverfis hann eru nýbyggð og hálfbyggð fjölbýlishús; göturnar eru ómalbikaðar. Framundan er hóll með moldarflagi.

Drífa Sjöfn hirðir ekki um að læsa bílnum á eftir honum, hún gengur rakleitt að ljósgráu húsi án þess að líta um öxl. Sviplaus kápan hennar er næstm samlit húsinu og ljósskottlitu hárinu hennar.

Þórir greikkar sporið og smýgur með henni inn um dyrnar án þess að hún virði hann viðlits. Í stigaganginum er kunnuglegur þefur sem minnir á kattarhlandslykt og hann hefur áður fundið í nýsteyptum húsum en er líklega bara af steypunni, að minnsta kosti eru engir kettir sjáanlegir hér.

Íbúðin hennar er hlýleg, í engu samræmi við húsið eða hverfið. Í stofunni eru innrammaðar myndir af börnum og ungmennum, í skírnarkjólum, með stúdentshúfur. Stórt og geðþekkt landslagsmálverk prýðir einn veginn, ekki eftir þekktan málara. Litirnir eru fullskærir, af engi, fjallshlíð og himni, óraunverulegir litir en aðlaðandi.

Í stofuskápnum eru gamalkunnugir kilir bóka Halldórs Laxness, svartir með hvítu flúri, og einhverjar aðrar íslenskar skáldsögur frá seinni áratugum.
Loksins snýr hún sér að honum. “Þú drakkst kannski nóg kaffi áðan? Viltu bjór?”
Um leið og hún ber upp spurninguna finnur hann fyrir þurrki í hálsinu svo hann á erfitt með að koma upp hljóði. Hann kinkar því bara kolli og hún fer fram í eldhúsið. Hann horfir út um gluggann, á húsin og gulan byggingarkrana í fjarska. Bílar þjóta eftir aðalbrautinni í nokkurri fjarlægð; ennþá lengra úti fyrir eru haf og fjöll.

Hún birtist aftur með tvö glös á hvolfi yfir tveimur flöskum af háljósum bjór, leggur þetta á ílangt sófaborðið sem er úr dökkum við en ofan á því koparplata með óræðum útskurði. Hún sest í sófann og hann sest í stól gegnt henni, hellir sér öl í glasið og sýpur af því, það er bragðlítið.

Skyndilega líður honum eins og þetta sé venjuleg siðsamleg heimsókn svo hann spyr hana hvernig henni líki kennslan.
Drífa Sjöfn horfir ringluð á hann líkt og hún skilji ekkert um hvað hann er að tala. Síðan áttar hún sig.
“Bara ágætlega svona í heildina. Þetta eru bestu grey. Afar misjafnlega búin að heiman. Mig grunar að sum þeirra gætu alveg spjarað sig án kennarans, þau þyrftu bara námsbækurnar og önnur gögn, svo vel eru þau úr garði gerð og vel uppalin. En á meðan eru önnur sem ég veit að ég get aldrei sinnt nógu vel, sama hvað ég reyni. Þau eru svo vanbúin.”
“Eru þau svona misgreind?” spyr Þórir. Hann hefur engan áhuga á umræðuefninu, dauðsér eftir því að hafa bryddað upp á þessu, óttast að það leiði þau inn á svo jarðbundnar brautir að ónefnanlegt ætlunarverkið reynist ógjörningur. Að eftir dálitla stund segi Drífa Sjöfn: Jæja, það var nú gaman að spjalla við þig en voðalega flýgur tíminn.
“Jújú, mikil ósköp, en munurinn liggur ekki bara í því heldur hvað það er misjafnlega hlúð að þeim heima. Sum eru uppfull af andlegri, líkamlegri og tilfinningalegri næringu, aga og sjálfsöryggi, önnur fá ekkert heima hjá sér nema ruslfæði, tölvur, sjónvarp og afskiptaleysi. Það þroskast enginn eðlilega á slíku uppeldi.”

Þórir kinkar kolli. Leitar að leið í huganum út úr þessu.

“Jújú, mér líkar starfið en ég lifi ekki fyrir það.”
“Ég lifi örugglega ekki fyrir mitt starf”, segir Þórir og hlær kuldalega.
“Ég er ekki týpa sem getur lifað fyrir starf”, heldur hún áfram eins og hún hafi ekki heyrt til hans. “Ég hef alltaf viljað bara lifa venjulegu lífi þar sem hlutirnir eru í réttum hlutföllum. Einhvern veginn eins og ég held að sé í samræmi við lífið sjálft. Að sinna starfi sínu vel. Að ala upp börnin sín vel. Eiga heilbrigð áhugamál. Elska maka sinn og eldast með honum. Hlúa að barnabörnunum.”

Hugur Þóris fyllist af andmælum en þau eru bæði óljós og óskiljanleg. Það er þessi illi, frjálsi hluti hans sem leiðist uppbyggilegt kerlingartal þó að innihald þess sé hið eina rétta. En í hinu fullkomna fjölskyldulífi sem kerlingar heimsins af báðum kynjum predika milli þess sem þær klippa runna og gróðursetja hríslur, er engin sjálfshyggja og engin sköpun.

“Þetta var bara það sem mig langaði. Engir villir dagdraumar, bara venjulegt líf og heilbrigt hjónaband.”

Það er engu líkara en rödd hennar sé að bresta. Ef hún hættir þessu tali ekki missir hann af bráðinni. Móralíserandi kona lætur ekki taka sig á stofugólfinu sínu á meðan hún talar um fjölskyldugildi.

En skyndilega rennur upp fyrir honum að lausnin felst ekki í að breyta um umræðuefni heldur er það þögnin ein sem blífur. Svo hann hættir að svara henni, horfir stíft í augu hennar og færir sig nær henni yfir sófaborðið.

Hún þagnar. Hann heyrir og finnur öran andardrátt hennar, eins og golu. Skyndilega fyllir kvíðasvipur andlitið og það er engu líkara en augun grátbæni hann um að láta hana í friði. En hún færir höfuðið líka nær honum og nú er allt í einu lítið bil á milli munnanna, þeir eru að mætast. En hann langar ekki til að kyssa hana, hann vill taka hana og eyðileggja eitthvað.

Gimme that old time blog

Ég vann við þýðingar í Austurstræti í allan dag. Ég næ sífellt betri tökum á verkefnunum og hef komist upp á lag með að stýra málum svo að ég er ekki þreyttur eftir daginn, líður bara vel og er til í allt.

Hjólaði upp á legendary bensínstöðina á mörkum Laugavegs og Suðurlandsbrautar og át pylsur í kvöldmat.

Kom mér síðan fyrir á barnum góða með kostulega nafninu, Studio 29, á Hlemmi. Þar leikur sér oft lítil tælensk eða filippísk eða indónesísk telpa, 3-4 ára. Þegar ég fékk latte-glasið mitt fylgdi því súkkulaðimoli í Síríus-bréfi. Telpan stóð rétt hjá mér og ég rétti henni molann. Hún starði dáleidd á molann, það glampaði á hann í útréttri hendi þessarar risastóru mannveru sem stóð fyrir ofan hana. Hún sagði "takk" og hljóp síðan eitthvert afsíðis með sælgætið, væntanlega til að vera viss um að fá að eiga það óskipt. - Ekki þótti mér verra að barnið hefði sig á brott, en þá þurftu þessir ótölvuvæddu karlar sem hér hanga að opna fyrir sjónvarpsfréttirnar og skrúfa þær upp. - Forða mér á Þjóðarbókhlöðuna á eftir.

Old School blogg aftur?

Feisbúkk er gróðrarstía tölvuveira. Vel getur verið að ég fari að blogga aftur hér. Og kæri mig kollóttan um aðsókn, hún er tryggð með Pressupistlum. Kannski hentar þessi vettvangur mér betur fyrir skyndihugleiðingar en Feisbúkk.

Einhvern veginn hafa ÁBS-árnar alltaf streymt hingað á endanum. Í gamla dalinn. Sniff, sniff (hallærislegt).

Týndur í tíma

Tilefni þessarar færslu, þ.e. þess að setja yfirleitt inn færslu hér í staðinn fyrir status á feisbúkk eða pistil á Pressuna (var að setja nýjan pistil þar inn), er sú að ég sit í nýju Eymundsson-búðinni í gamla Spron-húsinu á Skólavörðustíg. Það er frábært að sitja hér, skrifa eða reyna að skrifa, glugga í einhverjar bækur. Þetta er auðvitað bara fortíðarþrá því þetta er svipuð tilfinning og að var að sitja á Súfistanum í Máli og menningu á Laugarvegi. Mér skilst raunar að sú stemning verði fljótlega endurvakin. En mér þykir þegar vænt um þessa bókabúð.

Maður situr við flennistóran glugga og horfir niður á Vegamótastíg. Þarna er Eiríkur Bergmann Einarsson á reiðhjóli. Hélt hann væri að fara inn á Kormák og Skjöld en hann hjólar bara upp götuna og talar í gemsa.

Nú fer ég líklega að komast upp á lag með að skrifa á nýja vinnustaðnum eftir lokun. Snilldin við það er sú að vinnutölvan er með tveimur skjám, nokkuð sem er einkar heppilegt við söguskrif.

Ég logga mig ennþá hérna inn á gamla netfanginu mínu frá Íslensku auglýsingastofunni. Það er mjög sérkennileg tilfinning og í eitt augnablik áttaði ég mig ekki á þessu. Öll netföng komin í graut. Íslenska, Pressan, Háskólinn og Skjal.

Smásagnanámskeið frestast

Ég er að ráða mig í fullt starf og get ekki haldið smásagnanámskeið í október eins og ég ætlaði að gera. Stefni á febrúar. Mér þykir þetta leitt en eitthvað verður að láta undan.

Er þetta bara orðin einhver mylsnusíða?

“... svo fer ég í Landsbankanna á fimmtudaginn og næ í nýja og fína íþróttatösku handa Ragga, ha ...”

Drengurinn kinkar kolli áhugalaus. Þórir lætur það ekki á sig fá. Drengurinn gæti verið farinn að þráspyrja hann um töskuna eftir nokkrar mínútur þegar hann er búinn að melta upplýsingarnar og afgreiða annað úr huganum sem hann honum kann að þykja áhugavert þetta augnablikið.

Verra þykir Þóri að Ása horfir rannsakandi ef ekki tortryggin á hann.Eflaust af því hann er of ákafur, aðeins of áhugasamur, þannig að þetta fagnaðarerindi fær holan hljóm. Það er synd því nú væri hughreystandi að skynja velþóknun hennar.

Þau sitja við eldhúsborðið. Drengurinn er að rýna í fótboltmyndamöpppuna en Ása flettir prjónanámskeiðsmöppunni úr Mími.

Þórir kann ekki önnur ráð en að halda áfram.

“Svo keppirðu í Vestmannaeyjum í sumar. Þú gistir í heilar fimm nætur.”

“Í tjaldi?”

“Neeei, það er örugglega ekki gott að sofa í tjaldi þegar maður er að keppa á fótboltamóti.”

“Ég get tekið betri langskot en Baddi. Kannski tek ég bestu langskotin í mínum flokki. En hérna, en hérna, ef svo þarna í Vest ... Vest þarna eyjum, þá ætla ég sko kannski að skora með langskoti. En samt getur Gulli varið mjög föst langskot. En ef hérna, ef hérna, ef hérna ég verð kannski í marki á þessu móti held ég að það sé dálítið gott því ég get gripið mjög háa bolta sem kannski Baddi getur ekki gripið. En einu sinni þá var þjálfarinn að segja við okkur að við ættum að æfa að rekja boltann og þá gerði Birgir dálítið asnalegt ...”

Þórir finnur augu Ásu hvíla á sér, kannski er hún að vakta hvort hann haldi athyglinni við blaður stráksins sem nú er að ná kunnuglegu flugi. Þórir horfir því stíft á drenginn, hlustar, nemur hinar keimlíku upplýsingar og kinkar reglulega kolli.

Ávinningurinn er sá að eftir nokkuð langa fótboltaræðu verður tal drengsins skyndilega áhugavert.

“Um daginn voru þrír fimmþúsundkallaar í pennaveskinu hans Badda.”

“Vertu nú ekki með svona vitleysu”, grípur Ása fram í.

“Ég er ekki með svona vitleysu. Þeir voru krumpaðir saman. Einn datt á gólfið og Birgir tók hann upp úr gólfinu og sagði ‘Gaur! ertu með fimmþúsundkall’ og þá segir Baddi ‘Iss, ég er með tvo í viðbót’ og þeir voru báðir líka krumpaðir saman. Og svo sagði hann við Birgir ‘Þú mátt bara eiga hann’ og Birgir þorði því ekki. Hann þorði ekki að eiga fimmþúsundkallinn. Sagði bara eitthvað ‘Öööööö ... ég má það ekki’.

“Hvað heitir pabbi hans?” spyr Þórir.

“Pabbi Birgis?”

“Pabbi Badda. Þessa sem var með peningana.”

“Ég veit það ekki.”

Þórir horfir spyrjandi á Ásu. Hún yppir öxlum, stendur upp frá eldhúsborðinu, tekur með sér ljósrauða námskeiðsmöppuna inn í stofu, leggur möppuna á stofuborðið, sest í sófann og seilist eftir rósóttri prjónfötu við hliðina á sófanum. Tekur prjóna og garn upp úr fötunni, flettir möppunni og hefur síðan augun á henni um leið og hún byrjar að munda prjónana.

Svona hefur hann horft áður horft á móður sína og ömmu sína bera sig að. Báðar eiga meira að segja svipaðar pjónafötur og báðar prjóna enn. Eini munurinn er sá að þær sitja ekki í svona nýtískulegum stofum. En eftir hundrað ár mun þessi stofa ekkert endilega þykja nýtískulegri en þær. Munu þá konur sitja enn í stofum og taka garn og prjóna upp úr prjónafötum?

“Er pabbi hans sköllóttur?” spyr hann drenginn.

“Já og hann er oft í sjónvarpinu”, svarar drengurinn án þess að líta upp úr fótboltamyndunum.

“Er Baddi strákurinn sem fór á úrslitaleikinn í fyrra?”

“Já og hann fékk að bjóða Einari með sér af því hann nennti ekki að fara einn. Þeir fóru á Arsenal – Barcelona og þeir flugu í einkaþotu. En samt fannst Badda ekkert gaman af því Arsenal tapaði.”

Ef þetta var sá maður sem Þórir hélt þá hafði hann séð ljósmynd af honum í sjónvarpinu um daginn undir óskiljanlegri frétt um hlutabréfakaup.

“Hérna þessi taska sem þú ætlar að ná í”, sagði strákurinn horfði horfði allt í einu hugsi á Þóri.

“Já?”

“Er hún stærri en græna taskan mín?”

“Já, örugglega. Það er bara eiginlega poki.”

“Er eitthvað fótboltamerki utan á?”

“Líklega bara Landsbankamerki.”

“En hann er ekki lið.”

“Nei, það er bara banki.”

“En þeir elska fótbolta”, sagði drengurinn og þuldi síðan auglýsingaslagorðið nokkrum sinnum, með flatri en dálítið drungalegri röddu: “Við ELSKUM fótbolta.”

Gamall vinnufélagi Þóris hafði samið slagorðið og handritið að auglýsingunum sem því fylgdu. Það var ungur maður sem elskaði auglýsingar jafnmikið og bankinn sagðist elska fótbolta, líklega meira.

Þórir brosti og hugsaði hlýlega til fyrrverandi félaga síns í stutta stund. Það var gott að hugsa um eitthvað allt annað – um eitthvað annað en eigin vandræði sem hann vissi ekki hvort voru raunveruleg.

***

Uppi í rúmi hugsar hann um Drífu Sjöfn, andlit hennar og snertinguna af fingrinum, á meðan Ása hefur sig til fyrir háttinn inni á baðherbergi. Mikið er það óviðeigandi af honum, hugsar hann líka. Mannshugurinn er skrýtinn. Eina stundina kvalinn af samviskubiti og skömm en ornar sér þá næstu yfir sama tilefni uppi í eigin rúmi.

Drífa Sjöfn er ekki aðlaðandi. Þetta er ekki kona sem hann gæti laðast að. En það er meira eins og hann sé að segja sjálfum sér það því löngunin í augum hennar og snertingin af fingrinum – hvorttveggja er ennþá ómótstæðilegt.

Þegar Ása kemur inn í herbergið brosir hún til hans en það bros hefur ekkert með ástríðu að gera, það er velþóknunin sem hann saknaði áðan yfir fótboltaframtakinu hans. Hún er í síðum tíu ára gömlum náttkjól, upplituðum af þvotti í gegnum tíðina, hefur enda lifað af eina þvottavél í þeirra eigu. Ása hefur alltaf verið nýtin og aldrei kröfuhörð fyrir sjálfa sig. Samt krafðist hún þess að þau endurnýjuðu íbúðin fyrir tíu milljónir. Það bara varð að gera það vegna þess að svoleiðis gerir fólk. Samt var gamla íbúðin í fínu standi (breytingin er svo mikil að það er varla hægt að tala um sömu íbúðina, heldur þá gömlu og þá nýju), nokkuð sem Þórir nefnir ekki upphátt lengur við nokkurn mann því annars er hlegið að honum. Íbúðin var úrelt er honum tjáð. Það býr enginn svona lengur nema einhverjir vesalingar sem neyðast til þess. Og Ása sá að þetta var illskárri kostur en sá að kaupa nýtt húsnæði fyrir lágmark 50 milljónir. Þannig að á vissan hátt er endurnýjuð íbúðin líka til marks um hagsýni hennar rétt eins og náttkjóllinn.

Andlitið er glansandi af einhverju glæru kremi. Það er þó skárra en hvíta rakakremið og agúrkusneiðarnr sem Erna hans Inga hefur stundum yfir andlitinu undir háttinn. “Giftar konur eru svo ljótar af því þær eru alltaf að gera sig fallegar, ég veit samt ekki fyrir hvern, ekki fyrir eiginmennina”, sagði Ingi biturlega þegar hann lýsti þessu. Þóri leiðist slíkt tal og reynir yfirleitt að eyða því. Það er of persónulegt. Þó hvarflar að honum að sem hugsanlega upprennandi rithöfundi ætti hann að gefa því meiri gaum.

Hvað sem því líður þá finnst honum Ása falleg. Hún er til dæmis miklu fallegri en Drífa Sjöfn. En fegurð hennar hreyfir ekkert við honum lengur. Hann býst við því að það sé fullkomlega eðlilegt, fólk vill bara ekki viðurkenna slíkar staðreyndir lífsins.

Nú fær hann hugljómun. Raunar er það augljós lausn á vanda hans sem gæti verið ímyndaður: Ása er auðvitað hinn rétti viðtakandi hinnar óskiljanlegu ástríðu sem Drífa Sjöfn vakti honum í dag.

Hann ljómar svo af ánægju yfir þessari uppgötvun að Ása rekur upp stór augu og spyr: “Hvað?”

Hann svarar með því að taka utan um hana en hún ýtir honum frá sér áður en hann nær að koma kossi á varirnar.

“Úpps, maskinn”, segir hún afsakandi og bendir leikrænt með báðum vísifingrum framan í sig. Hún þreifar eftir hendi hans undir sænginni, þrýstir hana og segir blíðlega: “Bara ekki snerta andlitið.”

Hvað verður um þessa síðu?

Ég hitti markaðsstjóra í morgun sem sagði að Feisbúkk myndi deyja bráðum. Fer ég þá aftur að blogga hérna?

Annars þarf ég að fara að skrifa nýjan Pressupistil. Pressan lifir, hún er vinsæl.

Miklu skárri mylsna úr vel sofnum kolli

Ég minni svo á að hér er hægt að kommenta við Pressupistlana mína og einnig á Facebook. Pistlasafnið er hér til vinstri.



Hann gekk að henni við götuljósin og spurði hana hvort hún héti Drífa Sjöfn Baldursdóttir þó að hann vissi það auðvitað vel og hún kæmist augljóslega fljótt að því að hann hefði vitað það allan tímann, en þetta virtist eina færa leiðin til að hefja samtalið við þessar aðstæður. Hún kinkaði kolli og þá sagði hann: “Það virðist hafa orðið dálítill misskilningur varðandi símtal, værirðu til nokkuð til í að ganga afsíðis með mér og spjalla aðeins.”

Það var undarlegt að taka sér þetta orð í munn, afsíðis, þó að honum væri það þokkalega tamt sem textamanni. Það var í rauninni óheppilegt, hljómaði vafasamt, jafnvel ógnandi. Það hafði þó ekki slæm áhrif á þennan viðmælanda: hún varð möglunarlaust við beiðni hans. Kinkaði bara kolli aftur, þögul, eða kannski sagði hún eitthvað lágt sem hann heyrði ekki fyrir umferðargnýnum.

Eflaust var hún mjög undrandi en það sást ekki á henni. Ósvikin undrun er líka miklu óræðari en við gerum okkur sjálfkrafa í hugarlund, sjáum í sjónvarpinu eða iðkum í leikrænum samskiptum, eins og til dæmis þegar ung stúlka glennir upp augun, grípur um munninn og hrópar framan í vinkonu sína: Í ALVÖRU? ÉG TRÚI ÞÉR EKKI!

Þarna við götuljósin í dag – og við sambærilegar aðstæður ef þær eru til, sem þær líklega eru, honum kemur bara ekkert dæmi í hug, - þá er varla um annað að ræða en kinka kolli eða hrista höfðið og um leið byrjar undrunin að renna með blóðinu um æðarnar án nokkurra ytri merkja fyrst í stað.

“Kannski setjast þarna dálitla stund”, sagði Þórir og benti í áttina að gamla biðstöðvarhúsinu á Lækjartorgi. Þau gengu þangað þegjandi og settust inn á kaffihúsið Segafredo. Honum leið eins og hann væri staddur í sögu, gallinn var sá að hann var sjálfur höfundurinn og sagan algjörlega ómótuð, líklega var engin saga, bara eitthvert endasleppt plat, og skyndilega, í örstutta stund, var hann lamaður af skelfingu.

It´s mylsna time again, folks!

Þetta passar ekki inn á Pressuna, finnst mér, þó að ég hafi verið hvattur til að birta hvaðeina þar. Þetta kemst ekki fyrir á Facebook, veggurinn virðist bara samþykkja ákveðinn stafafjölda.

En forsagan.

Ég var andvaka í nótt, sem var skítt því ég hafði verið með miklar heitstrengingar um afköst dagsins í dag. Ég gat heldur ekki sofið í morgun og fór því á fætur með 2-3 tíma í hausnum. Ég hafði m.a. reynt að sofna út frá skáldsögunni Undir himninum en það hafði ekki tekist. Ég hitti síðan höfundinn á Þjóðarbókhlöðunni í dag og spurði hann hvort hann gæti skrifað illa sofinn. Hann sagði nei. Þá fann ég Bjarna Bjarnason á Facebook og spurði hann sömu spurningar. Hann sagði já. Og spurði "hver ert þú?".

Síðan skrifaði ég þetta. Smám saman. Klukkan orðin þrjú og þetta er síðan hálfellefu, ellefu. Ekki mikið. Meira á morgun. Eitthvað smá á eftir.



Þegar þjálfarinn hefur tæmt sína dagskrá fer upp ein af þessum eldri mæðrum, kona sem gæti verið rösklega hálffimmtug. Hún er nokkuð mjúkholda, lagleg kona með millisítt slétt hár og rauðar kinnar sem gera hana barnslega.
Móðirin er með nokkuð snúið erindi frá Landsbankanum. Drengjunum standi öllum til boða frí íþróttataska merkt bankanum en með tveimur skilyrðum. Annað er að allur hópurinn sameinist um að þiggja tösku og að hver drengur mæti ávallt með sína tösku til leiks og æfinga. Hitt er að stofna þarf reikning fyrir hvern og einn dreng í útibúinu í Höfðabakka milli klukkan eitt og þrjú á fimmtudaginn og leggja inn á hann 500.000 kr.
Raddhljómur konunnar er flatur og þreytulegur, eins og henni leiðist að tala um þetta, ill nauðsyn sem það sé. En þó er engan veginn hægt að slá því föstu því hún kímir af og til í ræðunni, af engri sjáanlegri ástæðu. Fallegar viprur í munnvikunum eru þannig í andstæðu við leiðan raddtóninn svo heildarmyndin er óræð; auk þess lygnir hún af og til aftur hágrænum augunum og gefur þar með ræðunni léttan og kæruleysislegn blæ.
“Það er ekkert endilega víst að allir vilji auglýsa Landsbankann svona þannig að við þurfum kannski að ræða þetta vel. Svo er líka spurning hvort fólk komist á þessum tíma í bankann.”
Þegar Þórir var í fótboltanum horfðu foreldrar hans ekki á einn einasta leik. Það tíðkaðist ekki og hann saknaði þess ekki. Kom möguleikinn ekki í hug og þeim örugglega ekki heldur því þau voru góðir foreldrar. En eftir á að hyggja finnst honum samt skrýtið að engum hafi dottið það í hug og honum skuli ekki einu sinni hafa hugkvæmst að langa til þess að pabbi horfði á hann keppa. Því auðvitað hefði það verið rosalega gaman. Pabbi hans hefði ekki þurft að klæða hann í fótboltaskóna eða færa honum vatn í mjúkum plastbrúsa sem þá hafði ekki verið fundinn upp, að minnsta kosti ekki fluttur inn til Íslands, og það hefði ekki þurft að blanda neinum banka í málið, en óneitanlega væru góðar minningar úr strákaboltanum ennþá betri en faðir hans hefði orðið vitni að helstu afrekunum á vellinum. En á þeim tíma hefði það líklega flokkast undir að horfa á börn leika sér og fullorðið fólk eyddi ekki tíma í slíkt þá.
Flestir taka vel í tilboðið. Sumar konurnar þurfa þó að spyrja margs. Ein spyr hvort hægt sé að fá jafnvel hagstæðara tilboð hjá Glitni. Systursonur hennar spili með Fjölni og þar bjóði bankinn bæði tösku og vatnsbrúsa. Að vísu þurfi 1.000 kr. innlegg þar á reikninginn sem er opnaður en hún sjái ekki að það sé ókostur.
Mamman með framsöguna lygnir aftur grænu augunum og segir að hún sé opin fyrir öllu. En væri þá einhver til í að kanna málið hjá Glitni, bætir hún við og setur viprur í munnvikin. Henni finnist nóg að sinna sambandinu við Landsbankann.